Logo   website.jpg

Stof zijt gij

Een quilt maken van allemaal driehoekjes; kleine piramides.

De techniek van een quilt heb ik gebruikt om mijn verhaal te vertellen:

 

Het kleed is van stof gemaakt; ik ben hier op aarde in de stof.

De driehoekjes staan voor mijn levenservaringen hier op aarde.

De piramide staat voor "het grote geheel"; het mysterieuze.

Deze is van bovenaf te zien om het geheel in beeld te krijgen; alle facetten van mijn leven.

Soms voel ik mij neerslachtig, zit ik in het donkere gedeelte.

Soms voel ik mij gelukkig, zit ik in het lichte gedeelte.

En dan nog alles wat daar tussen ligt.

De piramide is hoog, vandaar een schaduwkant; mijn schaduwkant die ik afkeur.

En ook dat ik daardoor het leven kan bekijken van een afstand.

Dat geeft meer duidelijkheid en helderheid over het hoe en waarom.

In het midden, op de top is het goudkleurig: de goddelijke vonk in mij.

In het besef dat ik alles ben; niets menselijks is mij vreemd.

Zo in het klein, zo in het groot: vier driehoekjes vormen een vierkant.

Vier grote driehoeken vormen een piramide.

In het leven: bijvoorbeeld de strijd bij mij van binnen is dezelfde als die tussen twee volkeren.

De piramide straalt warmte uit: het leeft, is dynamisch, zo ook mijn leven.

Alle driehoekjes zijn verbonden met elkaar, samen vormen ze een kleed:

ik ben verbonden met alle leven om mij heen; wij zijn in wezen allemaal 1.

Op de vier hoeken van de quilt, alle richtingen, draait wat steeds weer terugkomt in mijn leven:

de ervaringen mee te maken die voor mij bedoeld zijn, steeds weer en weer totdat ik ze doorleefd heb.

 

"Stof zijt gij", heb ik met de hand, steekje voor steekje, gemaakt.

Mijn energie zit erin en ik heb er een jaar lang aan gewerkt.

Een piramide die gemaakt is voor de doden, vertelt iets over het leven zelf.

Zo is deze quilt ook ontstaan, niet wetend waar uit te komen; gewoon op weg............ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Samsara

“Samsara” cyclus van dood en wedergeboorte

 

 

Quilt “Samsara” draag ik op aan mijn dochter Marjolijn, die mij geraakt heeft tot in mijn ziel.

Ik kwam tijdens het maken tegen wat ik naar haar toe ook ben tegengekomen:

dat ik ben tekort geschoten, over doen wat niet goed is en “gewoon” accepteren ook al wil je het anders en ook geweldig, tevreden en blij.

En dat je maar doorgaat en je niet uit het veld laat slaan want er komt een tijd, dan is het klaar; tijd om los te laten……

 

Na een bevalling van 8 maanden van strookjes aan elkaar naaien, is de quilt af.

Steekje voor steekje, geïnspireerd door een groot wonder:  het voortbrengen van leven.

 

De lotus is het symbool van wedergeboorte.

De eeuwige ziel daalt neer in de moederschoot; de baarmoeder waar het donker is.

Het licht: het gele vierkant.

De liefde: het rode vierkant.

Karma, de opdracht; wat heb je te doen hier opaarde: het vierkant met kraaltjes.

Het lichaam: het oranje vierkant.

De aderen met bloed: de rode wol.

Als de tijd daar is, het geboren worden naar buiten.

In het witte gedeelte is mijn T-shirt verwerkt dat ik gedragen heb tijdens de bevalling van Marjolijn.

De driehoek in lijnen benadrukt het zijn in een lichaam op aarde als een zelfstandig wezen.

De vier hoeken laten zien dat van groot naar klein, het loslaten is van al het aardse als de tijd daar is.

Via een donkere tunnel gaat de eeuwige ziel terug naar waar het vandaan gekomen is.

En zo is de cyclus weer rond.

 

De quilt is gemaakt naar aanleiding van het besef dat Marjolijn Nadine Weistra op 1 oktober 2009,

27 jaar werd en dat ik 27 was toen ik ben bevallen van haar in 1982.

Het getal 27 komt vaker voor, n.l. de datum in oktober toen ik geboren ben in 1955.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harm en Dora

 

"Ik wil wat voor jullie maken", was waar het allemaal mee begon.

De foto kwam en ik accepteerde daarmee mijn opdracht. Ik raakte enthousiast: een nieuwe uitdaging, spannend en angstig tegelijk.

Het verzamelen van de stoffen kon beginnen. Nu had ik zelf al een hele verzameling maar toch maakte ik de tocht naar de stoffenwinkel om gericht voor dit werkstuk wat stof aan te schaffen.

De stof voor de ondergrond werd opgehangen en de foto werd uitvergroot naar ware grootte voor het kleed.

Het avontuur kon beginnen!......

 

Omdat ik altijd een bepaalde spanning voel bij iets nieuws, gaat er vaak in het begin iets mis.

Te enthousiast en met een idee in mijn hoofd hoe te werk te gaan, maken dat dingen anders uitpakken dan ze zouden moeten zijn.

Ik begon met een gedeelte van de achtergrond.

Hoe lopen de lijnen: waar komen ze vandaan en waar gaan ze naar toe?

En dan was er natuurlijk de trap, over lijnen gesproken.
Er is zoveel informatie op de foto te zien, dat het moeilijk is om dat eruit te halen wat er toe doet.

Niet alles moet vertaald worden, alleen wat belangrijk is.

Maar ja, wat is belangrijk voor het eindresultaat dat het klopt en wat kun je wel weglaten?

Allemaal beslissingen die genomen moeten worden. En niemand kun je vragen, alleen jezelf.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over "de toon". Een grijze kleur, licht of donker of er tussenin?

Moet deze een verbinding maken of juist niet? Het palet aan tonen van kleur ligt in mijn stoffenkast en daar moet ik het mee doen.

Dus ja, ligt die toon erbij? Het is een zoektocht in het grijze gebied.

Het kleed heeft niet alleen grijze tonen, ook groene en bruine en huidkleuren en...... Je raadt het al, het is zoeken en zoeken.

En wat ben ik dan blij dat die er bij zit, de juiste kleur!

Wat ook nog meespeelt is, dat wat vandaag gemaakt is en goed lijkt, morgen afgekeurd kan worden.

En als dat het geval is, dan kan het werk van gisteren er weer afgehaald worden en ontstaat er een nieuwe kans om het goed te doen.

Je zou zeggen, "ik begin er niet aan, mij teveel gedoe!" En toch is dit alles mijn ding, mijn creativiteit: schilderen met stof.

In 2014 ben ik begonnen aan dit kleed en in 2015 heb ik het terzijde gelegd.

Ik was niet tevreden over het resultaat en wist niet meer hoe het wel moest, even wat anders.

Even wat anders, duurde een jaar.

Inmiddels was ik mijn baan kwijt door een reorganisatie en had alle tijd..... lag er niet nog een kleed ergens?


 Ik haalde het weer tevoorschijn en begon met een nieuw onderwerp: de leeuw.

Een standbeeld van een leeuw wel te verstaan met manen en zo en grote voorpoten.

Op een donkere ondergrond begon ik te werken naar lichtere kleuren.

En zo ontstond de diepte die ik nodig had voor het 3D-effect. De leeuw was geslaagd!

Maar over de rest die ik al gemaakt had, was ik niet tevreden, dus dat ging er allemaal weer af; dit heet achteruit werken. 

Het zijn schatten van mensen daar niet van, maar wat was het moeilijk ze op het doek te krijgen!

Niet alleen om ze er op te krijgen, maar ze moeten het ook zijn! En de foto is al van 20 jaar terug, dus hoezo gelijkenis.....?

Heeft die neus de goede lengte; is de mond breed genoeg? Wel een erg dik gezicht, o de schaduw moet er nog op.

Een been moet wel een been zijn en niet een houten plank en ga zo maar door.

En om het nog moeilijker te maken en wat niet handig is: er komen 3 handen samen op 1 knie!

Wie bedenkt zo iets? Als er al een kwelgeest bestaat, nou ik heb hem gezien!

Hand erop, hand eraf. Arm erop, arm eraf. Been erop, been eraf. Ik werd er gek van!

Mijn tafel lag vol met stukjes stof, met garens en wat al dies meer zij. Op de grond lag het afval en ik zat er midden in.

Toen op een dag, viel het kwartje toen ik mij de vragen stelde: waarom wil het maar niet lukken, wat doe ik verkeerd?

En dat was de enige goede vraag, de ik-vraag.

Want wie haar handen, wie haar ogen van van wie is het verstand dat bepaalt of ik iets doe of niet: juist van mij alleen.

Om bij mijn creativiteit te komen, hoef ik alleen maar in rust te zijn. Niks moet, laat maar komen.

"Geniet ervan, geniet van het proces en wees niet bezig met het eindresultaat", zegt een stem in mij.

En nu weet ik, het komt goed.

En zo kan het gebeuren dat een werkstuk je iets vertelt over jezelf, ook al ben je bezig met iets voor een ander.

Een wijze les en het raakt mij diep.

En dan ineens is het moment daar,.....het kleed is klaar!

Dit is het, naar beste kunnen gedaan en ik ben tevreden met het eindresultaat.

Alle lapjes liggen waar ze moeten zijn en zijn met steekjes aan elkaar verbonden.

Verschillende kleuren, structuren en dikte van stoffen die samen een geheel vormen.

Ze mogen er allemaal zijn, sterker nog ze zijn nodig! Want juist dat maakt het interessant en ze hebben allemaal wat te vertellen.

Sommige staan op zichzelf, andere maken een verbinding. En samen vertellen ze het verhaal, het verhaal van het kleed.

En dat verhaal is weer voor een ieder verschillend. Wat valt je op, wat zie je er in?

En zo is dit kleed weer mijn verhaal; wat ik heb gezien, wat voor mij belangrijk is en geoordeeld over wat ik heb gemaakt.

Geef nooit op, zet door en luister.......!

Het kleed symboliseert voor mij kracht. Harm en Dora samen sterk in hun liefde voor elkaar en daarmee voor de wereld om hun heen.

De leeuw, een krachtsymbool, omringt hun en straalt vertrouwen uit, het is goed zoals het is.

Dit moment van zijn van twee prachtige mensen heb ik mogen vangen in stof.

Mijn handen hebben hun werk gedaan en ik vouw ze samen; dank aan het universum voor de wijze lessen en raad die ik mocht ontvangen.

Ik heb ze gehoord, al wilde ik niet altijd luisteren.

 


 

 



 

Samsara
Dora en Harm.jpg